18 jaar is jy nou weg. Tog is jy hier. Die onwerklikheid van 19:50 23 September 2005 spoel steeds deur en oor ons. As hierdie Tsunami ons ook maar net geneem het.
Tog is jy hier – die hele tyd. Elke sekonde, elke minuut, elke uur van die voltyd van ons bestaan. Geboorte en sterfte, die kante van een munt. Ons is te klein en onbenullig om te verstaan.
“When you are sorrowful look again in your heart, and you shall see that in truth you are weeping for that which has been your delight.“
– Kahlil Gibran
My voshaar kind, my dimpel kind, my tromboon-tuitmondtjie kind, my engelkind.



Life is a luminous pause between two mysteries that are yet one.”



























































