‘Bombing everywhere’: As Israel renews war, my eight-year-old has questions https://www.aljazeera.com/features/2023/12/1/bombing-everywhere-as-israel-renews-war-my-eight-year-old-has-questions

What has man become? A monster with no consience and not a grain of love left. Love betrayed. The fundamental Law rejected. Monsters. It matters not if you have been brain-washed re either Jew or Gentile. You and you alone will have to account.

“And whoever welcomes a little child like this in my name welcomes me. But if anyone causes one of these little ones who believe in me to sin, it would be better for him to have a large millstone hung around his neck and to be drowned in the depths of the sea – Matt 18″

“God forgives many things, but God never forgives us the wrong we do to a child” – Fiela Komoetie – Fiela’s Child – Daleen Matthee.

Ek is so moeg vir hierdie siek wêreld….

Ouderdom en nabetragting raak op ‘n stadium soort van sinoniem. Wel, ék weet wat ek hiermee bedoel. Dít is die belangrikste.

Op hierdie stadium is die brein se argief so vol lêers, sommige noodgedwonge “gezip”, ander ver agterin gebêre, nog ander heel voor en nog ander gevlag.

Onlangs is nog ‘n volume in die kategorie: “Nietigheid van die mens” oopgemaak. Nodeloos om te meld dat daar legio volumes oor hierdie onderwerp is : “Die mens se hart”, “Die mens se doel”, “Die mens en sy mense”, “Die mens en sy gewete”, “Die mens se onmenslikheid”, “Die mens en sy grootheidswaan”, “Die mens en sy mislukking”, en nog veel meer.

Met die gereelde stap in die natuur het ek onlangs weer ‘n beeld van die mens se verganklikheid waargeneem.

Oor eeue heen is die beeld van die lelies van die veld in baie godsdiensgeskrifte gebruik om die mens te laat verstaan dat hy die kommer oor baie aspekte van sy lewe uit sy hart moet weer. Dit laat die mens goed en knus voel. En dan? Dankbaarheid en liefde? Nee, geen ag slaan op die lyding van die massas nie, arrogansie wat net toeneem en lewe asof vir ewig.

Die Wet van die Liefde word met minagting bejeën. Dit gaan net oor Nou, Meer en Dadelik. Dit is waar die lelies van die veld nog ‘n ander veel sterker boodskap inhou: die realiteit van die totale verganklikheid van alles wat ons ken, van onsself en ons planeet.

Môre sterf die mens – met ‘n nalatenskap van koue genadeloosheid teenoor miljoene wat vermoor, vermink en honger gelaat is. En wat dan?

“As busy as a bee” – wat ‘n ongelooflike waarneming en les!

Kyk net die saalsakke vir stuifmeel!

The happiness of the bee and the dolphin is to exist. For man it is to know that and to wonder at it.

-Jacques Yves Cousteau

Die ou dooie hout van verlede seisoen staan omring met nuwe Vinkelgroen. Vryf ‘n mikro takkie tusen jou vingers fyn en snuif ‘n geur onbeskryflik rein.

Sê nou maar net ons kon soos Vinkel wees….

Alles sou dan so anders kon wees…..

Toe ek so ‘n paar jaar gelede die Potties-Whatsappgroep begin het, was ons neefs bevoorreg om familiebande weer so bietjie op te tel soos wat almal die sonsakfase betree het. Wat ‘n voorreg! Nou sit ek hier en dink hoe die reis na die anderkant sedertdien vir vier neefs reeds aangebreek het. Die ou wêreld is ons woning nie, maar grepe van kosbare momente bly. Kleintyd lawwigheid word opgeroep en strome van kosbare herinneringe vloei deur die gemoed. Ek dink aan jou, Tarra, met jou skewe hoed van oupa Piet en jou hart vol pret.

Pretmomente van vrolike nefies en niggies! Hoe het die tyd nie gevlieg nie.

Gerrie, die kuiers op Jan Fourieskraal was kosbaar. So ook die Kersvakansies op Hartenbos. Al was jy ouer en ek en kleinboet CP daai tyd groter maats, het ons paaie ná studies weer kosbaar gekruis. Ons het beide regte geswot en kosbare kuiers gehad toe jy by die PG begin werk het en ek begin aankla het. Heerlike en spesiale kuiers.

Ná die Pottiesgroep begin is, het ons lekker gekuier op Hermanus en Bantrybaai. Voor dit op Pringlebaai. En kosbare weersiens oor ontbyt by Tafels@Nitida.

Jou humor, jou passie vir die lewe en fynbos is in ons harte gegraveer. Jou liefde vir Irma was en is ‘n monument. Sy was jou volledige “ander helfte”.

Nou is jy en al die boeties weer by julle roosmamma – Ant Rose – ons liefste tannie van kleintyd.

Ons harte is stukkend vir Irma en die kinders, maar weet julle: ons ken en verstaan maar net ten dele. Eendag hoop ons om te verstaan.

Ek groet jou, my liewe neef, met van jou kosbaarste blomme. Rus in vrede en weet dat ons weer volledig bymekaar sal wees.

Sedert aftrede in 2017 is 4 van my ou kollegas en vriende reeds deur die poort na die ander wêreld. As jy 71 jaar gegun is weet jy wat genade is, maar neem die vrae ook toe. Teenstrydigheid – maar dit verg intense perspektief. Ons weet en verstaan bitter min van die lewe. Ons kennis is so ongelooflik beperk. Wat ons wel behoort te verstaan, is dat geboorte en sterfte twee kante van dieselfde munt is. Ons aanvaar dat ons in hierdie dimensie gebring is deur wil en beskikking, asook begeerte en liefde, maar ook as geskenk en vergunning.

Hierdie fase is onwillekeurig een van ‘n mengelmoes van emosies – vreugde, kommer, liefde, leed, woede, vrae, wroeging en net eenvoudig nie- weet. Net ‘n kleine spikkel in die geheel – tog daar en hier.

Terugblik is vir elkeen ‘n vingerafdruk – en nou is alles in ‘n sin volbring. Harte vol geprop van dank en trots. Harte gebreek, verskeur in flarde van onbeskryflike smart. Harte vol kommer. Harte vol trots. Harte verward. Harte vol vrees. Harte wat smag na ewige rus.

Tyd ook vir wyer perspektief – ‘n mensdom het sy skepping gefaal – honger, dors, naaktheid en wraak. Pyniging, dood, in ruïnes van waansin van gewetenslose verraad. Wat is my bydrae?

Sag is die sakkende son van vergiffenis, van troos, van onthou en in ‘n ou hart met liefde toevou.

Nou tyd vir stil word en vrede vind – rus vind. Om te weet alles is net genade. Om die kleinste en minste intens te sien en waardeer.

Kyk mooi!

Diep, diep in ‘n donker bos
waar die son net soms deur die takke loer,
diep, diep in ‘n donker bos
waar die varings welig diepgroen staan,
diep, diep in ‘n donker bos,
in ‘n hol boomstomp, net onder ‘n blaar,
woon die Babalela.

– Martie Preller

As jy hierdie storie saans vir jou kleingoed gelees het, is jy deel van die babablomgroep! ( “Baby boomers”) Nou, soos die sonsak vir ons aanbreek, herleef ons weer die Babalela stories saam met ons kleinkinders en ook met ons vierpootkinders: eers was dit Emma en nou Rumi. En raai bietjie wie is die Babalela hier in ons eie Majik Forest? Wat net oupas en oumas weet is dat die Babalela baie slim is en in ‘n eekhorinkie verander sodra mense te naby kom! Ons eie vrolike eekhorinkies!

Maar die Babalela is baie sku en kruip baie goed weg hier in ons eie bos!

Die blare ritsel! Ons weet hy is daar, maar hy kruip tog net so goed weg! Die kappertjies ritsel soos hy onder hul blaartjies deur vleg, en as jy baie goed kyk, sien jy hom wegglip tussen die sagte groen takkies van die ou akkerboom!

Rumi sê sy het verseker die Babalela gesien!!

18 jaar is jy nou weg. Tog is jy hier. Die onwerklikheid van 19:50 23 September 2005 spoel steeds deur en oor ons. As hierdie Tsunami ons ook maar net geneem het.

Tog is jy hier – die hele tyd. Elke sekonde, elke minuut, elke uur van die voltyd van ons bestaan. Geboorte en sterfte, die kante van een munt. Ons is te klein en onbenullig om te verstaan.

“When you are sorrowful look again in your heart, and you shall see that in truth you are weeping for that which has been your delight.“

– Kahlil Gibran

My voshaar kind, my dimpel kind, my tromboon-tuitmondtjie kind, my engelkind.

Life is a luminous pause between two mysteries that are yet one.”

— C.G. Jung

Kyk bietjie met ‘n ander oog……

In different ways for everyone

For little ones a lot of fun

For those in love romance in the sun

For mid life a warm embrace

For older folk a sign of need

For the very old a plea

To transcent quietly into everlasting Spring.